Beschermjassen in de Familie
Op haar 49e kreeg mijn zus Denise ineens te horen dat ze leukemie had. Het was een mededeling die voor mij als een donderslag bij heldere hemel kwam. Ik was erbij toen de specialist haar en haar man dit - zoals we dat toen zagen - "doodvonnis" meedeelde, in het ziekenhuis in Lelystad. Ik kon mijn oren niet geloven, dit soort ziekten kwam helemaal niet voor in de familie.
Ik weet nog dat ik de volgende dag weer naar haar toeging en zei: ‘Dit hebben we zelf laten gebeuren. Hier gaan we dan ook vanaf komen’. Hóe wist ik niet, maar ik was vast van plan om haar zoveel mogelijk bij te staan, zoiets. Ik baseerde dit op het feit dat ik wist hoe zwaar Denise het in haar jeugd en in haar verdere leven had gehad.
Ze bleek niet alleen leukemie te hebben, er was ook nog een lelijk gezwel in haar baarmoeder, dat na de chemokuren nog eens verwijderd moest worden. Wat een vooruitzicht, ik vond het verschrikkelijk!
Overigens wil ik met deze opmerking niet zeggen dat iedereen met nare ziekten hier zelf ‘verantwoordelijk’ voor is of het zelf heeft laten gebeuren. Zeker niet, maar hier wist ik hoeveel narigheid deze mooie en bescheiden zus op haar levenspad was tegengekomen. Daar zou ieder mens ziek van zijn geworden, vond ik.
Denise moest voor haar behandeling naar het AZU in Utrecht. Mijn eerste actie? Zoeken naar familie die haar in het ziekenhuis kon steunen. Ja, zo doen wij, Surinamers, dat altijd. Tot ons geluk hadden we een achterneef, Etienne Robles de Medina, in die tijd werkzaam als hoogleraar cardiologie in Utrecht, AZU. Ik ben meteen naar hem toegegaan en heb hem gevraagd of hij af en toe even bij Denise wilde kijken.
Hij nam mijn verzoek letterlijk en ging wel twee tot drie keer per week even bij haar langs. Zo fijn, deze medische beschermjas. Echt super lief!
De hele familie werd in die tijd ook een beschermjas voor Denise. De eerste maand waren we constant in het ziekenhuis. Mijn oudste zus Gerda moest zelfs vanuit st. Maarten komen, omdat zij de beste match was voor het beenmerg, een 100% match!
Als familie zijn we dus om Denise heen gaan staan. Er moest goed voor haar worden gezorgd. Liefdevol en zorgzaam moesten we worden. Dat kenden we niet echt in onze familie. We hadden ons vooral gericht op ons buitenkantje, wisten hoe we er goed uit moesten zien, mooi zijn. En nu moesten we ineens liefdevolle aandacht gaan geven aan onze doodzieke zus. Hóe dat moest, wisten we nog niet precies. Een nieuw pad werd het en gaandeweg lukte het steeds beter.
Een bijzondere beschermjas is de piano geweest. Als kind moesten we een muziekinstrument spelen. Denise moest piano spelen, we hadden jarenlang veel gedoe met onze moeder omdat niemand ooit zin had om te studeren. Maar wat zijn we onze moeder toch meer dan dankbaar dat ze ons zo achter de vodden heeft gezeten. Die liefde voor de piano heeft haar, vind ik, gered op haar quarantaine – kamer. Het keyboard dat daar voor haar is neergezet heeft haar volgens mij letterlijk op deze aarde gehouden.
Terugkijkend denk en vind ik, dat dit grote gebeuren een ommekeer bracht in onze familie. Niet alleen in onze laag van zussen en broer, maar zeker ook daaronder. De neefjes en nichtjes, die nog student waren, gingen ook naar het ziekenhuis om hun tante een hart onder de riem te steken. Als ik daaraan terug denk, dan raakt het me nog altijd. Het was zo hartverwarmend, die jonge mensen aan het bed van hun tante! Ze gingen gewoon!
En Denise had altijd een grapje, was gezellig, terwijl ze het zo moeilijk had.
Ik denk dat Denise een groot offer heeft gebracht in onze familie.
Dank zij het beenmerg van Gerda is ze er nog. Zeker ook dankzij haar vechtlust om de ziekte aan te zijn gegaan en haar waanzinnig positieve instelling heeft ze het gered!
Ja, deze gebeurtenis heeft Liefde - in de vorm van aandacht in de ruimste zin - in de familie gebracht. Nu bijna 30 jaar later is ze er nog altijd. Een prachtig mens, nog altijd speelt ze elke dag piano en heeft ze het druk met haar eigen dingen. Ze is vooral heel tevreden met het leven en helemaal oké!
Denise is zelf ook een hele belangrijke beschermjas voor haar kinderen en zeker ook voor de kleinkinderen. Wat een geweldige oma is ze, ze betaalt de pianoles van de kids! Bijzonder allemaal.
Beschermjassen gaat uit van de kracht van families. In moeilijke situaties kun je een jas aantrekken, een Beschermjas. Deze Jas staat voor een veilige omhulling van tradities, familiebanden, cultuur, landschap en normen en waarden, waarin iemand is opgegroeid. Het geeft mensen emotionele steun en veerkracht.
